U bevindt zich hier: Home Theo Thijssen Boeken Jongensdagen (1909)
donderdag, 02 april 2015 19:45

Jongensdagen (1909)

Eerste druk van Jongensdagen met omslag van Jan Sluijters. Eerste druk van Jongensdagen met omslag van Jan Sluijters.

Thijssen schreef veel over kinderen, maar dit is het enige boek dat hij ook speciaal voor kinderen schreef. Het was een autobiografisch getint verhaal, geïnspireerd op zijn vroegste tienerjaren, kort na de dood van zijn vader, op en rond de Brouwersgracht, waar zijn moeder een kruidenierswinkeltje dreef. De hoofdpersoon heet Ko, een naam die erg lijkt op Do, zoals Theodorus thuis werd aangesproken. De broer van Ko heet Henk, net als Thijssens eigen broer.
Thijssen vertelde het verhaal, grotendeels uit het hoofd, al weleens tijdens het voorleesuur in zijn klas. Hij ging tot publicatie over naar aanleiding van verongelijkte kinderboekenschrijvers wier boeken hij in zijn blad De Nieuwe School sarcastisch had neergesabeld: die verweten hem dat de beste schippers aan wal stonden. Dat liet Thijssen zich niet zeggen. Jongensdagen kreeg prima kritieken, onder meer van Jan Ligthart.
Het boek werd schitterend geïllustreerd door de jonge kunstenaar Jan Sluijters, die later een gevierd kunstschilder zou worden.

CITAAT VAN DE MAAND

Mijn mooiste herinnering uit de tijd van opa Thijssen is die van de oudejaarsavond van het jaar 1884. We‑‑vader, moeder, ik en m'n broertje en zusje--zijn daar toen `'t ouwe en nieuwe gaan houden'. 't Zusje sliep al gauw en Henk werd ook al spoedig ergens in een bed gestopt, toen hij `omviel van de slaap'. Maar ik mocht langer opblijven en in plaats van slaperig werd ik hoe langer hoe wakker­der. Het gezelschap dronk warme pons en zong van `laat ons drinken, laat ons klinken, laat ons samen vrolijk zijn' en later op de avond op aandringen van opa, het `Wien Neerlandsch Bloed' en speelde loterij met de kaarten. Ik was de held van de avond; telkens vroeg me een oom of tante: `Is het nog geen twaalf uur?' En dan keek ik op de klok en deelde nauwgezet mee: `Nee, nog lang niet, 't is pas tien minuten voor half elf,' of zoiets. De ver­bazing was algemeen, elke keer als ik, vijfjarige, zo knap bleek en mijn moeder vertelde dat ik mezelf dat klokkijken had geleerd en dat ik nooit slaap had: `Je zal zien, om twaalf uur is-ie nog net zo helder als midden op de dag, ja, 't is ons waakzame haantje, zeg ik altijd.'

(Theo Thijssen, In de ochtend van het leven.)

 

Navigeer

Locatie

    • Eerste Leliedwarsstraat 16
    • 1015 TA Amsterdam
    • 020-4207119
    • Donderdag t/m zondag van 12.00 - 17.00

 

 

Familie Familie